Dortmund’da yaşayan Keskin’in annesiyle ortak karesi torununun çekimiyle oluştu

1971’de Türkiye’den Almanya’ya göç eden Arslan Keskin’in annesine duyduğu özlem, torununun çektiği bir fotoğrafta görünür hale geldi. Keskin’in 81 yaşındayken dile getirdiği istek, birinci kuşağın içinde taşıdığı hasretin somut bir örneği olarak öne çıkıyor.

Çorum’dan Almanya’ya göç

Arslan Keskin, 1 Nisan 1941’de Çorum’da doğdu. Ailesine daha iyi koşullar sağlamak amacıyla 1971’de trenle Almanya’ya gitti. Önce Münih’e yerleşen Keskin, yaklaşık altı ay sonra Münster’e taşındı. 1972’de ise Dortmund’a geçti.

Çalışma yaşamında tünel inşaatlarında, STRABAG firmasında ve bir futbol sahasının yapımında yer aldı. Bu süreçte gösterdiği çaba, çocuklarının ve yedi torununun yaşamına yansıyan bir miras oluşturdu. Torunları bugün sağlık, polislik, elektrik, inşaat ve kamu hizmetleri gibi farklı alanlarda görev yapıyor.

Keskin için göç, yalnızca çalışmak ve aile kurmak anlamına gelmiyordu. Geride bırakılanlara duyulan özlem de bu yaşamın ayrılmaz bir parçasıydı ve bu özlemin en güçlü yönü annesiyle ilgiliydi.

Torununun aktardığına göre Keskin, dört yıl önce yanına büyük ve çerçeveli bir fotoğrafla geldi. Fotoğrafta annesi vardı. Keskin, hayatı boyunca içinde taşıdığı isteğini şu sözlerle dile getirdi:

“Kızım, bu benim annem. Benim annemle hiç fotoğrafım olmadı. Onu çok özledim. Annemle beni yan yana bir fotoğraf çeker misin?”

Bir karede buluşan iki kuşak

Torunu, dedesini annesinin fotoğrafıyla aynı karede bir araya getirdi. Yıllardır gerçekleşmeyen anne-oğul fotoğrafı, böylece farklı bir biçimde de olsa aile albümünde yer buldu.

Torunu, bu anı yalnızca kişisel bir hatıra olarak değil, göçün, ayrılığın ve bir evladın annesine duyduğu kalıcı bağlılığın görsel bir kaydı olarak değerlendiriyor.

Eşyaları ve fotoğraflarıyla anılan yaşam

Keskin, 19 Eylül 2026’da 85 yaşında hayatını kaybetti. Türkiye’den Almanya’ya getirdiği kişisel eşyalar ve yaşamından fotoğraflar, anısına hazırlanan küçük bir hatıra sergisinde bir araya getirildi.

Keskin’in hikâyesi, birinci kuşak göçmenlerin çalışkanlığını ve fedakârlığını ortaya koyarken, Avrupa’da yaşayan Türk toplumunun aile bağlarını ve geride kalanlara duyduğu özlemi de gözler önüne seriyor. Annesiyle verdiği bu poz, ailenin en değerli hatıralarından biri olarak korunuyor.